Arcanum, mimo wielu problemów i bugów, w dalszym ciągu jest bardzo ciekawym RPG, w który gra się dobrze nawet dzisiaj. Wyraźnie czuć też DNA pierwszych dwóch Falloutów, choć tytuł jest znacznie mniej skupiony i bardziej rozciągnięty. Co ma zalety, ale też miejscami za bardzo rozwadnia historię.

Konsekwencje połączenia steampunkowej technologii z klasyczną magią fantasy potraktowano tu poważnie i ten motyw dotyka każdego aspektu gry. Od kreacji bohatera, przez relacje z postaciami, a na socjopolitycznych aspektach kończąc. Nie jest to też metafora naszych problemów, a głębszy problem.

Użycie magii w pociągu może spowodować katastrofę, a półorkowie są wykorzystywani w fabrykach. Jednocześnie walczą o prawa pracownicze, a imperia opierające się potędze pary upadają. Technologia podnosi z biedy tysiące, ale ma potężny koszt, który dla ludzi nie zawsze jest oczywisty.

Gra znacznie bardziej jest zainteresowana rozwojem świata niż towarzyszy gracza. Tych do wyboru jest wielu, mają preferencje co do charakteru protagonisty, a i miejscami wiążą się z interesującymi questami, ale ostatecznie są jedynie lekko zarysowani i rzadko się odzywają. Mają rolę mechaniczną.

Questy można bardzo często rozwiązywać na wiele różnych sposobów, z przywołaniem duchów umarłych i wypytaniem ich na czele. To istotne, bo gra wymaga skupienia i zapisuje w dzienniku jedynie szczątkowe informacje. To służy kreatywnemu podejściu do zadań i większego w nie zaangażowania.

Gorzej wypada walka. Oba tryby, w czasie rzeczywistym i turowy, nie mogą przykryć faktu, że potyczki są chaotyczne i mało interesujące. Nie pomaga też fakt, że większość lochów to rozciągnięte, puste i pozbawione nagród korytarze. Dobrze, że z wysoką charyzmą można unikać większości starć.