Resident Evil 5 na dobre rozpoczyna erę kompletnego zagubienia tej marki. Nie można mu odmówić wielu dobrych momentów, ale w ostateczności zatraca większość unikalnych elementów serii, zarówno tych klasycznych jak i ich reinterpretacji przez RE4. A mimo to jest naturalnym jej progresem.

Początek wydaje się mocno inspirować Black Hawk Down, ale niedługo potem gra zawraca w kierunku przerysowanych antagonistów i dodaje do tego coraz mniej zrozumiałe oraz zupełnie nieciekawe międzynarodowe spiski. Na szczęście obserwowanie kompletnie absurdalnego Weskera daje dużo frajdy.

Koncept dwóch bohaterów został doprowadzony do oczywistej konkluzji - rozgrywki kooperacyjnej. Całość jest zbudowana wokół niej, wraz z otwieraniem sobie nawzajem przejść czy osłanianiem się z odległości. AI radzi sobie przyzwoicie, ale wyraźnie czuć, że z ludzkim towarzyszem byłoby lepiej.

Coop wymusił kompletne uproszczenie ekwipunku, więc można zapomnieć o układaniu amunicji, oraz eliminację jakichkolwiek resztek zagadek. Chris i Sheva nie różnią się od siebie w żaden oczywisty sposób, a zamiast tego gracze mają sami decydować jaki limitowany ekwipunek i przedmioty zabrać ze sobą.

Jako kooperacyjny shooter gra sprawdza się całkiem dobrze, szczególnie z jej wyjątkowo rozbudowanymi i groteskowymi walkami z bossami. Problem w tym, że traci tym samym jakikolwiek pierwiastek strachu. RE4 go zredefiniował, a piątka go pogrzebała. I nawet bardziej horrorowe DLC tego nie ratuje.